Najczęściej nie zaczyna się od smutku. Zaczyna się od tego, że wszystko wymaga więcej wysiłku niż kiedyś. Najpierw tłumaczymy sobie, że to przemęczenie, gorszy okres, wiek, pogoda. Czasem dopiero ktoś z zewnątrz pyta: co się z tobą dzieje?

Najpierw było jedno kołatanie serca. Wieczorem, na kanapie, bez powodu. Potem drugie, w kolejce w sklepie. Przy trzecim pojawiła się myśl, która od tamtej pory wraca: coś jest ze mną nie tak.

O pracy nauczyciela mówi się przez pryzmat reform, wyników i wynagrodzeń. Rzadziej przez to, ile kosztuje ona osobę, która ją wykonuje.

Jeśli czytasz ten tekst w przerwie między jednym zadaniem a drugim, lub wieczorem, kiedy wreszcie jest cicho — dobrze, że tu jesteś. Sam fakt, że szukasz nazwy dla tego, co przeżywasz, jest już formą zatroszczenia się o siebie. To nie jest mało.